برای من که تمام بیست و دو سال زندگی ام را فکر می کردم که ما درگیر جنگ بودیم یا دفاع؟ نوشتن از جنگی که برایم تنها خاطره ی صف های بلند کوپن را یادگار گذاشته بود و خیابانی که نامش برادران سلیمانی بود و همه به آن حکمت می گفتند... آژیر خطری که تا در سریال های تلویزیونی زده می شد، مادرم می لرزید... جنگ صف های مدرسه بود. وقتی که از این پا به آن پا می شدی و مدیر مدرسه از آن حرف می زد. جنگ چیز بدی بود! هیچ کس مثل فیلم های سینما و تلویزیون دوستش نداشت. جنگ چیزی بود که من نامم را از آن وام گرفته بودم و ادایش کرده بودم... تا آن سال!

اما آن سال که گذشت، من زیر بار این وام خم شدم. جنگ را دیده بودم آن سال!

فراخوان با این جمله آغاز می شد: «به یاد شهدایی که هنوز می آیند.» آری، هنوز...

شب خوابیدم. نیمه شب بلند شدم و داستانی را نوشتم که خوابش را دیده بودم، داستانی که تمام روز به آن فکر کرده بودم. قطعاً برنده نبودم، این را ذهنم می گفت. تنها می خواستم حرف بزنم.

و بعد یک پیامک: بهتون تبریک می گم خانم ... جز ده نفر برگزیده؟ چطور ممکن است؟ مهر ماه سوار اتوبوس کاشان شدم و رفتم. تمام طول مسیر به نفر دهم بودن فکر کردم و یا اینکه با یک شوخی روبرو هستم. داستانم را خواندم. بعد اسمم به گوشم خورد؛ همان که یک بار وامش را ادا کرده بودم و شده بودم مژده ی پایان جنگ برای پدرم!

نفر اول! من؟!

حالا دوباره فراخوان داستان جنگ! خانم ارتجائی که مستقل بودن را به من یادآوری کرد! اینجا می توانید فراخوان را ببینید. مهم نیست که در این مسابقه برنده باشیم، مهم اندیشیدن ما به جنگ است و بس! جنگی که  با عنوان خیابان ها نجنگید. با روح تک تک ما جنگید. با روح من که در آخرین زمستان آن هشت سال به دنیا آمدم و تا ابد باید وامِ نامم را بپردازم. درست مثل پیروز داستانکم!